Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. X
Meteopedia
Lista haseł

Adwekcja

Aerologia

Altimetr

Aneroid

Assmann Richard

Atmosfera ziemska

Barograf

Barometr

Bjerknes Vilhelm Friman Koren

Chmury burzowe

Chmury niskie

Chmury specjalne

Chmury średnie

Chmury towarzyszące

Chmury wysokie

Ciepły wycinek niżu

de Bort Léon Teisserenc

Deszcz

Deszczomierz

El Niño

Front ciepły i chłodny

Fronty atmosferyczne

Gatunki chmur

Geiger Rudolf

Gradient

Halny

Howard Luke

Indeks chwiejności Whaitinge′a K

Inwersja temperatury

Izobara

Izobronta

Izohieta

Izohumida

Izoterma

Izotermia

Kämtz Ludwig

Kartka z kalendarza

Klasyfikacja chmur

Koma

Komórki cyrkulacyjne

Köppen Władimir Peter

Krasnoludki, elfy i błękitne fontanny

Krater Gale

La Niña –

Masa powietrza arktycznego kontynentalnego

Masa powietrza kontynentalnego

Masa powietrza morskiego

Masa powietrza polarnokontynentalnego

Masa powietrza polarnomorskiego

Masy Powietrza

Meteorologiczna jesień

Meteorologiczna wiosna

Meteorologiczna zima

Meteorologiczne lato

Meteorologiczne pory roku

Mgła adwekcyjna

Mgła radiacyjna

Miraż (fatamorgana)

Mżawka

Nefometr

Nefoskop

Odmiany chmur

Okołowicz Wincenty

Opad przelotny

Osady

Oscylacja południowa

Pioruny

Powstawanie chmur

Radar meteorologiczny

Regiony klimatyczne

Skala Beauforta

Skala Fujity

Skala Torro

Śnieg

Spękania ciosowe

Strefy klimatyczne

Szlaki niżów Van Bebbera

Tęcza

Temperatura powietrza

Temperatura punktu rosy

Tetsuya Theodore "Ted" Fujita

Tornado

Tropopauza

Troposfera

Turbulencja w atmosferze ziemskiej

Tylna część niżu

Van Bebber Vilhelm Jakob

Wiatr

Wilgotność powietrza

WMO - Światowa Organizacja Meteorologiczna

Wyż i Niż

Zjawiska optyczne i fotometeory

Zjawiska towarzyszące

Zorza polarna

Logowanie

Współczesna nauka operuje kilkoma kryteriami wydzielania sezonów (pór roku). Stąd wyróżniamy m.in. pory:
  • 1. astronomiczne,
  • 2. termiczne,
  • 3. meteorologiczne.

Kalendarz rzymski obrał za początek roku oraz pierwszy dzień wiosny 1 marca. Od tego dnia liczono 3-miesięczne okresy (sezony): wiosnę, lato, jesień i zimę. W 1780 roku, Palatyńskie Towarzystwo Meteorologiczne powieliło i wykorzystało ten podział w meteorologii. Określenie meteorologicznych pór roku wprowadzili: Bryson i Lahey w 1958 roku. Po zbadaniu globalnych układów pogodowych, doszli do wniosku, że często nie korespondują one z podziałem na astronomiczne pory roku. Stąd zaproponowano wydzielenie 4 trzymiesięcznych okresów:
  •    1. wiosnę (1 marca - 31 maja),
  •    2. lato (1 czerwca - 31 sierpnia),
  •    3. jesień (1 września - 30 listopada),
  •    4. zimę (1 grudnia - 28 lub 29 lutego).

Z uwagi na nierówny czas wyznaczonych pór roku (1-,2-dniowe różnice) oraz uwzględniając istnienie stref oświetlenia Ziemi, zmodyfikowano wspomniany podział ustalając jednocześnie dni rozpoczęcia poszczególnych sezonów w zależności od półkuli (hemisfery):

PÓŁKULA PÓŁNOCNA (między Zwrotnikiem Raka a Kołem Podbiegunowym Północnym):
  •    1. wiosna (9 marca - 8 czerwca),
  •    2. lato (8 czerwca - 8 września),
  •    3. jesień (8 września - 8 grudnia),
  •    4. zima (8 grudnia - 9 marca).

PÓŁKULA POŁUDNIOWA (między Zwrotnikiem Koziorożca a Kołem Podbiegunowym Południowym):
  •    1. wiosna (21 marca - 20 czerwca),
  •    2. lato (20 czerwca - 19 września),
  •    3. jesień (19 września - 19 grudnia),
  •    4. zima (19 grudnia - 21 marca).

STREFA MIĘDZYZWROTNIKOWA - podział pierwotny.

Poniżej zamieszczono odnośniki (aktywne od czwartku 4 marca 2010) do krótkich analiz kolejnych meteorologicznych pór roku w wybranych miastach Polski. Aby nie komplikować niepotrzebnie analiz, posłużono się podziałem pierwotnym - za początek kolejnych sezonów przyjęto pierwszy dzień: marca, czerwca, września i grudnia. Kilkudniowe różnice w odniesieniu do podziału właściwego dla półkuli północnej nie zmieniają istotnie charakterystyki pory roku.


Meteopedia
Kontynentalna masa powietrza kształtuje się nad rozległymi obszarami lądowymi. Podstawową jej cechą jest niewielka wilgotność. Latem jest cieplejsza niż masa morska, a chłodniejsza w sezonie zimowym, w tej samej strefie szerokości geograficznej.